Aşkın Gözyaşları

Bekle dönüşü vardır zor sürgünlerinde
Bekle hatırla bizi dar günlerinde
Telli turnalar gibi, çifte kumrular gibi
Sarışıp bir sedir ağacı gölgesinde
Baharı selamlayıp, iki çift kelamlayıp
Gamsız günler gecelerdim elinde
Biz gülleri severdik, dikenleriyle
Koklardık kanayana dek ellerimiz
Gül dikensiz olur mu? Ahetmezdik
Bekle, bekle hiç pesedermiyiz
Bir nasihat gibi bu sancılı hasret
Miyadını doldurup biter birgün
Karanlık aydılığa kavuşur elbet
Siz ogün bayramı kutlamayı görün
Bekle sıcacık bir Haziran
Bekle ısıtıp sol yanını yatağında
Telli turnalar gibi, Çİfte kumrular gibi
Sarışıp bir sedir ağacı gölgesinde
Baharı selamlayıp, iki çift kelamlayıp
Gamsız günler geceler ellerinde
Biz gülleri severdik dikenleriyle
Koklardık kanayana dek ellerimiz
Gül dikensiz olurmu, ahetmezdik
Bekle, bekle hiç pesedermiyiz.

Mustafa Ceceli

Etiketler: Mustafa Ceceli

Ne telefona gidiyor elim
Ne farkındayım günün güneşin
Heryanım nazlı gülüşün, gülyüzün
Görmez oldum senden başka
Hiçbirşeyi iki gözüm
Ki ben ne yol, ne iz bilmiyorum
Sanki liseliyim toyum
Seviyorum sonunda itiraf ediyorum
Okadar temiz ve sahi
Öpmeye bile kıyamıyorum
Ki ben neredeyse inanmazdım
Aşk tenlerin seçimiydi
Geçici ateşiydi
Gelip vurdu tam hedeften
Bu saatten sonra olacak işmiydi?
İnansaydım yanar mıydım?
Kalır mıydım savunmasız, çaresiz çocuk gibi
Tatmasaydım o zamanda
Yaşamış sayar mıydım kendimi adam gibi..

Mustafa Ceceli

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını,kendimi bulduğumda anladım. Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış, Kendi yolumu çizdiğimde anladım.. Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak,dinleyerek değil.. Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım.. Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış, Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım.. Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden, Neden hiç ağlamadığını anladım.. Ağlayanı güldürebilmek,ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş, Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım.. Bir insanı herhangi biri kırabilir,ama bir tek en çok sevdiği, acıtabilirmiş, Çok acıttığında anladım.. Fakat,hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını, Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım.. Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet, Yüreğini elime koyduğunda anladım.. ”Sana ihtiyacım var, gel ! ” diyebilmekmiş güçlü olmak, Sana ”git” dediğimde anladım.. Biri sana ”git” dediğinde, ”kalmak istiyorum” diyebilmekmiş sevmek, Git dediklerinde gittiğimde anladım.. Sana sevgim şımarık bir çocukmuş,her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan, Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım.. Özür dilemek değil, ”affet beni” diye haykırmak istemekmiş pişman olmak, Gerçekten pişman olduğumda anladım.. Ve gurur, kaybedenlerin,acizlerin maskesiymiş, Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış, Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım.. Ölürcesine isteyen,beklemez,sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi, Beni af etmeni ölürcesine istediğimde anladım.. Sevgi emekmiş, Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş…

Can Yücel

Basit biri değilim…
Herkes kadar dertli,
Bazılarından fakir,
Çoğundan zenginim.
Küfemde taşıdığım hayallerim,
Söylenecek şarkılarım,
Paylaşılacak dostluklarım var..
Tekrar tekrar tekrar sevebilecek kadar büyük kalbim var…
‘-Üzene beddua etme..’ diyen dilim var…
Yüreğimi korkak büyütmedim…
Kaybettiklerim dağıttığım servetimdir…